Above And Beyond

Blind.

sortofkrist — Fri, 09 Sep 2011 20:52:35 +0000

Even een vraag. Heb jij ook het gevoel dat je ‘ik’ en daarmee bedoel ik je bewustzijn, in je hoofd zit? Dus dat jij de hele wereld beschouwt van boven uit je lichaam, en niet vanuit je tenen, of je darmen? Ik dus wel. Volgensmij de meeste mensen wel. Maar waarom is dat? Omdat je hersenen in je hoofd zitten, en wij op dit moment nu eenmaal denken dat ons bewustzijn voortkomt door processen in die hersenen. Zouden mensen een paar honderd jaar geleden dan het gevoel hebben gehad dat ze de wereld vanuit hun hart beschouwden? Dat we leefden vanuit de linker zeide va onze borstkas? Of ligt her gewoon aan het feit de je ogen in je hoofd zitten, en niet in je tenen. Ik denk van wel. Onze ogen zijn nou eenmaal onze primaire zintuigen. We vertrouwen het meest op ons zicht.

Nu komt mijn punt, waar voelt een blinde dan dat haar bewustzijn zit? Ze kan immers niet zien. ‘Leeft’ een blind iemand dan vanuit zijn vingertoppen? Of zit haar gevoel toch in haar hoofd, omdat het gehoor de functie van het zicht heeft overgenomen. En hoe zit het dan met iemand die naast blind ook doof is, zit zijn bewustzijn wel in zijn vingertoppen?

En als iedereen, dus ook de blinden, zelfs de blinden die niet kunnen horen, het er over eens zijn dat ze leven vanuit hun hoofd. Betekent dat dan dat daar iets speciaals zit? Echt een aparte ziel?

Vlekkentrekken.

sortofkrist — Thu, 08 Sep 2011 20:50:28 +0000

Ik wilde altijd al weten hoe ze er uit zou zien als ik al haar moedervlekken zou verbinden met pen. Misschien was in haar schoonheid wel het antwoord op de wereld, het universum en alles beklonken. Wellicht was het iets heel lelijks, of nog erger, iets nietszeggends. Waarschijnlijk waren het gewoon moedervlekken, verbonden door pennenstreken.

III

sortofkrist — Mon, 18 Jul 2011 20:16:07 +0000

Je wacht op je pizza terwijl je wacht tot de streepjes een balkje vormen. Je favorite tv serie kan over 25 minuten verslonden worden en je pizza al over vijf. Slechte timing zorgt voor een slecht humeur. Je pizza besluit je links te laten liggen en de Ben&Jerry´s eet je alleen aan de rechter kant. Verantwoord gevangen tonijn is nooit je favoriete smaak geweest. Nog niet eens begonnen en je wist al wat ze het liefst at en waar ze het liefst zat. Dat is het nadeel van de boeken lezen voordat je de serie kijkt. Je kat neemt met liefde haar kant van de bank in.

Op tv wordt zonder omzien een belangrijk personage uit de boeken leeggezogen. Eric en jij drinken beide te veel.

II

sortofkrist — Tue, 28 Jun 2011 21:20:59 +0000

Sleutels in je vuisten geklemd, de geest van haar voetstappen echoot na in het trappenhuis.

Uit onmacht gooi je ze maar tegen de muur. Nog geen 180 seconden uit het zicht of je mist haar al.

Uiteindelijk raap je haar sleutels op en hang je ze aan hun haakje.

Jullie waren nog niet eens begonnen.

Gestolen.

sortofkrist — Thu, 23 Jun 2011 21:46:39 +0000

Het was niet mijn idee, eerlijk gezegd.

‘Van wie was het dan?’

Van het internet, gestolen van een blog, dat ik ergens in de krochten van het net had gevonden.

‘Was het een populaire blog?’

20 hits per maand. Niks eigenlijk.

‘Oh. dan is het niet gestolen.’

Nee?

‘Nee, dan is het slechts geleend. Als jij het volgend jaar succesvol en winstgevend hebt gemaakt geef je het terug. Voor een paar miljard dollar.’

Oh.

Kloppen want we hebben geen bel.

sortofkrist — Tue, 21 Jun 2011 21:09:10 +0000

Ik weet wat de ‘hard knock life’ inhoudt. Ik ben van die ghetto weet je. Niemand heeft hier een deurbel omdat ze niet willen dat de politie aanbelt. Laatst was er een communiefeestje. Ik was daar niet, gelukkig maar, want zeven messteken jonguh! En dan drie dooie. Ezeltje prik-je voor gevorderden ik zeg het je.

Soms hebben we ook drive-by shootings, laatst nog, heel zo’n raam kapot. En dat voor hypotheekfraude. Losers. Moet je der nog een hypotheek bij nemen om je raam te kunnen laten maken.

‘s Avonds is het hier altijd best donker. Alle lantaarnpalen worden afgetapt. De meeste huistelefoons ook trouwens. Soms wordt er iemand opgepakt. Denken al mijn matties dat het mijn fadurrr is. Sukkels, mijn ouwe is veel te slim om zich te laten pakken. Wij hebben trouwens ook geen deurbel.

Tien redenen om wel op vakantie te gaan.

sortofkrist — Sat, 18 Jun 2011 22:13:44 +0000

1. Je hebt het vast wel eens geprobeerd, je favoriete drank uit geldgebrek zelf te stoken. Sta je daar op je balkonnetje te klungelen met aardappelschillen en lege flessen. Doen echte Russen uit Polen toch beter.

2. Mijn tante is soms nogal gestrest. En met soms bedoel ik eigenlijk elke verjaardag, elk spontaan bezoekje, iedere toevallige ontmoeting en alle bezoeken aan mijn supermarkt. Negen van de tien keer komen die spontane bezoekjes dan ook voort uit het feit dat ik haar vergeten kipfilets nog even langs kom brengen.

3. Heb je dat ook wel eens dat je thuis komt, of je bent er al, en dat je dan gewoon niet naar je postvakje op je bureau durft te kijken. Bang dat een van die rekeningen spontaan in een brulbrief veranderd en de stem van het bol.com mannetje je zo streng toespreekt dat je buurman de politie belt.

4. Ik doe aan waterpolo. Dat is handbal, maar dan in het water. Heel erg vermoeiend, en heel erg leuk. Maar wat is nou leuker dan waterpolo in een muf chloorbad? Juist, waterpolo midden in de zee onder de brandende zon. Maar dat kan hier dus niet.

5. Mijn rijbewijs is mijn dierbaarste bezit. Zodra ik een eigen auto bezit zal die het roze pasje van de eerste plaatst stoten. Tot dat moment zal ik dromen van dagen snelweg in een auto vol met mensen en tenten en drank en eten. En condooms. Geen prinsesjes negen maanden na mijn vakantie.

6. Honden uitlaten is een verschrikking. Je moet naar zo’n mijnenveld van te hoog gras en brandnetels. Maar erger nog dan de poep die altijd onder je laars komt zijn die andere hondenbezitters. Als semi-bekendheid in je dorp is je rust echt weg als al die mensen een praatje komen maken.

7. In de zomer heb ik de beste baan ooit. Tussen de fruitkoelingen en de diepvries is het altijd een aangename temperatuur. Zeker als het buiten dertig graden is. Helaas wordt je niet bruin van tl-licht, en zeker niet van de stralingen die geïrriteerde klanten naar je uitstralen.

8. Het heerlijkste aan een supermarkt die je niet kent is het vinden van producten die je niet kent omdat je geen idee hebt waar je alles moet zoeken.

9. Was er maar een parfum met de geur van versgemaaid gras. Dan zou ik mijn bed er mee inspuiten en altijd met het raam open slapen totdat die boom mijn kamer in groeit.

10. Lang lang geleden was er geen prinses. Ofja, nog niet. Wel waren er haar ouders, een klein tentje en een tropische storm. Ook was er een kleine fiat punto en een gebrek aan anticonceptie. Iets minder lang geleden was er beschuit met roze muisjes een vermoeide uitgedijde vrouw en een trotse ongeschoren vader.

Alleenstaand.

sortofkrist — Mon, 13 Sep 2010 20:48:36 +0000

Well, Well … I’m impressed. He smiled slightly at the look of surprise on Harry’s face. ‘That suggests that what you fear most of all is – fear. Very wise Harry.’

Zoals sommige van jullie, met name de mede Harry Potter geeks zoals ik, al hadden gemerkt, de bovenstaande zin komt inderdaad uit ‘Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. Mijn favoriete weerwolf laat Harry weten wat voor een koene knaap hij is. Laat ik zelf toch eens niet zo dapper zijn. Mijn grootste angst is om te eindigen als die vage kattenvrouw, degene die eigenlijk een snul blijkt te zijn en vast ook lesbisch is. Gelukkig zie ik mijn toekomst verder zeer rooskleurig in, met een leuke baan, veel reizen en een goed gevulde bibliotheek in mijn appartement in Londen of Amsterdam.

Waar die angst vandaan komt weet ik eigenlijk niet. En dat irriteert me, want al mijn andere angsten zijn zo klaar als een biologisch suikerklontje voor me. Mijn vrienden blijven me maar vervelen met zinnen als ‘Ik zou het zo leuk vinden als je een vriendinnetje kreeg!’ en ‘Ik ga een chickie voor je zoeken hoor!’ en de allerergste [dat is al heel wat, als jullie zouden weten over mijn diep gewortelde haat tegenover uitroeptekens en woorden als 'chickie'] ‘Je moet je ook wat meer laten zien, op zoek gaan weet je wel, wat meer open zijn, niet zo verlegen.’

Ik zal dit niet laten uitdraaien tot een relaas over mijn extroverte medemens, want ik had het dus over mijn angst. Kijk, dat ik een later een of twee katten heb zal ik is nog niet eens zo erg. Katten zijn leuk, en heel wat minder gedoe dan die twee aandachsthoeren van honden die wij thuis hebben. En alleen zijn is heerlijk, ik houd helemaal niet van mensen. Boeken, muziekje,en fijne tv serie’s. Maar als ik dan Emily en Naomi zie. Het feit dat het na een vriendinnetje op zou kunnen houden. Daar kan geen ‘Maar je bent zo leuk.’ van een heterovriendinntje tegen op. Gelukkig ben ik pas achttien en is er nog geen vrouw overboord.

Om te zorgen dat er dan ook niemand een jammerlijke verdrinkingsdood zal gaan sterven heb ik besloten om iets aan mijn situatie te doen. Zo ben ik wat afstandelijker te doen naar mijn kat, en probeer ik meer toenadering te zoeken bij mijn honden. Moeilijker gezegd dan gedaan, want die beesten zijn na een blik in hun richting niet meer van je af te slaan. Mijn ouders maken goed misbruik van mijn toestand, want iedere keer als het regent mag ik de honden uit laten. Nu heb ik ooit gelezen dat er heel veel relaties zijn voortgekomen uit het dagelijkse honden uitlaat rondje, maar ze denken toch zeker niet dat ik met een 77 jarige man het bed in duik? Het is wel een schatje overigens, en ik heb heerlijke gesprekken met hem terwijl mijn honden elkaar bespringen.

Helaas is honden uitlaten niet succesvol, tenzij mij opa heel rijk blijkt te zijn, dus ik heb mijn zinnen gezet op de leuke meisjes die soms opeens tussen alle belinda menthol omaatjes opduiken. En als dat niet mag baten worden er wekelijks jonge poesjes aangeboden op ons advertentiebord, dus er is nog hoop.

‘De ontmoeting’

sortofkrist — Sat, 27 Mar 2010 19:06:15 +0000

Het was best laat, en je moest nog ver. Misschien zou je nog op tijd komen, was het niet dat zij daar zat. Ze was zeker niet het meisje van je dromen, want jij droomde niet van meisjes. Jij wilde een man. Het liefst een man met soepele spieren, en zacht haar. Eentje die je zonder moeite over de drempel zou tillen als het zo ver was, en alle spinnen in je huis zou verjagen omdat hij wist dat je anders niet kon slapen.

Maar toch voelde je iets, want je stapte weer uit. Je auto kon best nog even wat langer blijven staan, ook al was het stervensdruk op de parkeerplaats.

Je sloot aan in de lange rij voor de koffieautomaat. Vanuit de rij had je een perfect uitzicht op haar. Ze was niet heel erg lang, en net niet slank, maar ze had wel een mooi gezichtje. Haar t-shirt had de kleuren van uiteenspattend vuurwerk, haar broek de kleur van het kruit dat neerdwarrelde na een mislukte ontploffing. Ze zag er uit alsof ze al drie dagen onbewogen op die bank zat.

Ze las een boek.

Je zag hem wel. Die leuke jongen in dat mooie blousje. Hij was vast en zeker homo, zoals hij bewoog, zijn haar. Het was allemaal te gepolijst voor een ‘echte’ man.

Je zag hem wel twijfelen, en uiteindelijk toch niet weer in zijn auto stappen, Zijn handen zoekend in de zakken van zijn dure spijkerbroek.

Je las verder.

Iemand riep, niemand keek op. Ook jij niet, want jij duwde net je tweede muntje in de automaat. En de derde, en de vierde. En toen was het genoeg voor een grote koffie. Je wachtte, en gooide nog een aantal munten in de automaat. Met twee dampende bekers en een aantal zakjes suiker en melk liep je naar het bankje.

Nu je dichterbij kwam zach je dat haar nagellak afgebladderd was. Ze had er zeker al vier dagen gezeten, zelfs als het goedkope nagellak was geweest. Voor haar staand wachtte je tot ze op keek. Dat duurde even, maar er was weer een schreeuw, en zij keek wel op. En toen ze keek zag ze jou.

Je keek op, en zag hem. Eigenlijk zocht je de bron van een geluid, maar je vond hem.

Hij was niet de bron.

Met een handgebaar gaf je aan dat hij naast je mocht zitten.

Je las verder.

‘A soldier of the Great War’

sortofkrist — Wed, 03 Mar 2010 21:08:19 +0000

Een schitterend wit schijnt ons tegemoet. Midden in een omgeploegd veld een oase van Engelse klasse. Jonge jongens, velen onbekend, liggen daar. Wij genieten van de zon.

Over het kleine strookje groen lopen we op ze af. De door onze gids liefkozend ‘steentjes’ genoemde grafzerken lijken wel licht te geven. Het heeft iets onaards, dit extreem groene gras temidden van de omgeploegde aarde. Het lijkt zo vol leven, de omgeploegde aarde zo doods. Maar over een aantal maanden staan daar de gewassen onder diezelfde zon. Volgend jaar vinden wij die gewassen op ons bord. Volgend jaar liggen die jonge jongens daar nog steeds. Wachtend op de zoveelste klas die over hen zal leren, zal lopen. Wij genieten van de zon.